Yazılar

Adalet Devlet ve Yasama

Yargının felç olduğu, insanlar nezdinde iyice güvenini kaybettiği, siyasallaştığı, kendi içinde ideolojik kamplara bölündüğü ve tarafsızlığını yitirdiği iddialarının ayyuka çıktığı bir zamanda yaşıyoruz.

Zaten hukukun ve hukukçuların halkından kopuk, halkına tepeden bakan, halkın inancına, örfüne ve isteklerine ters düşen bir tarafı olduğu hep şikayet konusu idi. Adı üstünde “batı hukuku” kopyalanıp alınıyor ve üstüne “madein türkiş” yazılıyordu.

Eleştiri ve İnsaf

Her Müslüman yöneticilerini denetleme hakkına sahiptir. Nazik ve kibarca araştırma, sorgulama, eleştirme, tenkit etme, yani değerlendirme hakkına da sahiptir. Yöneticiler, hesap vermeden kaçamazlar. İstişareye de, eleştiriye de açık olmalıdırlar. Bu hilafetin bir hakikatıdır ve inancımızın bir gereğidir.

Anlayamıyorum Ama I

Bazı kardeşlerime hayret ediyorum. İyi niyetlerini anlıyorum, ama yaptıklarını anlamıyor ve hayret ediyorum. Ama karşı çıkıp kavga etmek de istemiyor, dua ederek susuyorum.

“Kardeşlerim” diyorum. Çünkü imanlarında asla şüphem yoktur. Hatta ibadet ve salih amellerini görüyor ve takdir ediyorum. “İslam davası” diyerek hizmet için çabalamalarını da görüyor ve o çabalara gıpta ediyorum.

Diyeceksiniz ki “peki ama neyi anlamıyor da hayret ediyorsun?”

Siyer Okuma Kampanyası

“Andolsun size içinizden öyle bir peygamber geldi ki, gayet izzetli ve şereflidir. Sıkıntıya düşmeniz ona çok ağır gelir üstünüze titrer, müminlere gayet merhametli ve şefkatlidir.”(Tevbe, 128)

Yemin olsun ki, size hakikaten bir resul geldi. Öyle bir resul ki, her şeyden evvel sizden biridir. Yani kendi içinizden ve kendi cinsinizdendir. Yani melek değil, beşer cinsinden, aslı ve nesebi belli, Arabî ve Kureyşî, Harem ehlinden birisidir

Kendime Kızıyorum

Gazete veya haber sitelerinde yazmak biraz da güncel yazmayı gerektiriyor. Daha önce öğrendiklerinizi projektör gibi olaylara tutuyor ve yorumluyorsunuz. Arka planı görmeye çalışıyor, muhtemel olayları önceden sezmeye ve doğru davranışları önermeye gayret ediyorsunuz. Ya da olan biteni değerlendiriyorsunuz.
Ama bazen de “bütün bunlar anlamsız. Bunu olay sahibi de biliyor. Yanlışı da bilerek yapıyor. Kamuoyunun da bunu bilmesi gerek. Senin bunları yorumlayacağım diye zaman öldürmene gerek var mı? Daha faydalı işler yapamaz mısın?” diyerek kendime kızıyorum.

Yargı da Hesap Verecek

Danıştay Başkanlar Kurulu'nun 3.5 saat süren toplantısının ardından Birden, Başkanlar Kurulu üyeleri ile düzenlediği basın toplantısında, tam bağımsız bir yargının tesisi için görüş ve önerilerini milletle paylaşmaktan geri durmayacaklarını belirtmiş.(*)

Üslubuna bakarsanız öyle bir hava veriyor ki, sanki ortam 12 Eylül, açıklama yapmak çok tehlikeli, ama o vatansever başkan her türlü tehlikeyi göze alarak tam bağımsız bir yargının tesisi için görüş ve önerilerini milletle paylaşmaktan geri durmuyor.

Yan Gelip Yatarak İktidar Olunmaz

Siyaset ya kendine, ya da millete hizmet için yapılır. Doğrusu siyaset milletin sorununu çözmek için vardır. Bu yüzden hazineden para alırlar, bu yüzden maaşları, özel güç ve imkanları vardır.

Peki şimdi mecliste olanlar ne yapıyor? İki amacı da gerçekleştiriyorlar. Kimisi kendisi için, kimisi millet için, kimisi de her ikisi için.

Anlayamıyorum Ama II

“Yine de içimden bir ses yükseliyor” demiştim geçen yazıda. Şimdi o sese kulak veriyorum:

Bir Söz Yeter Bazen de

Halk arasında İbn Sina için verilen yaygın bir örnek vardır. Medresenin bu kafası kalın öğrencisi bir türlü dersi anlamaz ve bir gün “bu iş bana göre değil” diyerek bırakır gider. Yolda bir kuyuya rastlar. İpiyle su çeker ve içer. Ama bir şey dikkatini çeker. İp, kuyunun taşını oymuştur gide gele. Düşünür, dediğini der ve medreseye geri döner…

Herhalde bu İbn Sina şu meşhur olan değildir.

Çok yaygındır böyle bir olayın, bir sözün, bir musibetin ders vermesi, hayırlara vesile olması. İşte onlardan biri de İsmail Gelenbevî Efendinin başına gelir.

Bazen Bir Bakış Yeter

İnsanın içinde cevher olursa bazen bir söz yeter. İnsanlar da madenler gibidir” diyor Sevgili Peygamberimiz (s.a.v). Kimi altın, kimi gümüş, kimi bakır, kimi demir, kimisi de tenekedir. Fakat hepsi de gereklidir değil mi?

Bir gün Musa Topbaş Efendi çok yakınımda birkaç kişiyle konuşuyordu. Ben de duyabileceğim kadarıyla istifade edeyim diyerek kulağımı ona vermiştim. Birisinden mi bahsediyordu, genel mi konuşuyordu bilemiyorum ama şöyle diyordu: “…çok büyük kabiliyeti var, ama farkında değil, kıymetini bilmiyor.”

Sayfalar