Hatıralar

 Kendisine düşen iş, ya davar gütmek, ya bahçeyle uğraşmaktır. Bir gün işinden eve gelir. Ortalık alışmadığı bir sessizlik içindedir. Hızlıca kapıyı açar ve içeriye dalar. Odada da ağır bir sessizlik. Bakar ki anası upuzun yatmakta, küçük kardeşi Hacı da hiçbir şeyden habersiz anasını emmektedir. 

Önce Hacı’yı çeker anasının döşünden, sonra anasını uyandırmaya çalışır. "Ana! Ana!" der ama ses gelmez. Bir gariplik vardır; ananın üzerinde karıncalar gezmekte, başından yana düşen kalpağından bitler dökülmektedir. Ölüm, o küçük odaya çoktan çökmüştür. Korkuyla dışarı fırlar, Haraminni’nin ıssızlığında koşarak en yakın komşuya varır, durumu anlatır.

Komşuları Fatiççe kadın durumu anlar, bir koşu gelir ki ana çoktan ölmüştür. Çünkü ceset iyice soğumuştur...
 

Bir yaz günü, ekinler biçilirken aniden bastıran şiddetli bir yağmur, dağlardan coşkun seller getirdi; dereler taştı, doldu. O gün anaları, Kızılyer’de Kekeçlere soğan dikmeye gitmişti; babaları da işteydi. Anaları bu iki yavruyu evde bırakırken tembih etmişti:

“Aman, ben gelinceye kadar sakın bir yere gitmeyin!”

Kocanam aklıma gelince işte bunlar yüzünden hep hüzünlenirim, ağlamak gelir içimden.  Ortam müsaitse bazen sessiz sessiz ağlarım da. Ağlamam belki bir fayda vermez ona, ama o kırık kalbimle onun için yaptığım dualar umarım fayda verir. Bazen içimden “Ey Rabbim! Bu dünyada böyle yaşayanları, ahirette krallar gibi yaşatacağına inancım tamdır” derim. İçimden yankısı şöyle gelir: “Cahilce konuşma! Kralların hayatı da ne oluyor? Onlarınkinin yanında halt etmiş.”

Şimdi, dedemin evlatlarından geriye sadece iki bibim kaldı hayatta: Biri Döndü, diğeri Ayşe bibim. Her ikisine de, evlatlarına da en kalbi dualarımı gönderiyorum. Allah ömürleri süresince sağlık, mutluluk ve iman selameti versin.