Sonra seçimler gelir, hocalarından duyduklarına şaşırırdı. “Yahu bu hocalar Demirel’e evvel mason dediler, şimdi ona oy istiyorlar” derdi. Biz o cemaatin aleyhinde hiç konuşmazdık. Çünkü İslam için çalıştıklarından emindik. Bizi sevmeseler de dine bir zararları yoktu. Bir de düşmanlık, var olan kavgayı körüklemekten başka bir şeye yaramazdı. Üstelik sayıca da çoklardı. Babalarımız bile önceden iyi niyetle onlara hizmet ederdi. Kaldı ki bizim yaşımız çok küçüktü. Büyüklerle ağız dalaşı yakışmazdı. Bir taktik uyguladık. “Niye onları karşımıza alalım ki?” dedik ve duyduklarımızı sükût ile geçiştirdik. Onlar da ister istemez yüzümüze iyi davranmak zorunda kaldılar.