Allahu ekber! Ben birden heyecanlanmıştım. Çünkü çok müstesna bir an yaşıyorduk. Hocam nadiren verdiği sırlarından birisini daha söylüyordu. Oysa bu adam kadar sırrına berk birisi zor bulunurdu. Bunu bize söylemesi, dedem adına bizi sevindirmek kadar, bizi sevdiği ve bu sırrı vermeye ehil gördüğü içindi. Bu sevgi ve layık görme ise en az duyduğumuz olay kadar sevindirici harika bir duyguydu. Emmime baktım. O da bu “Bazen gelir, görüşürüz” sözünden irkilmişti, şaşkın şaşkın Hoca Efendi’ye bakıyordu. Az sonra sesi titreyerek, korku ile karışık bir hayret ve heybet içinde: