Başımızın Tacı
Kocanam her zaman anamın arkasında durmuştur karlı bir dağ gibi. Köyde yaşarken hep yanındadır. Her işine canla başla koşmaktadır. Herifiyle iyi olması için nasihat etmektedir. Çocuklarına bakımda anamı sanki geçmektedir.
Bunu biraz da mecburiyet bilir kendine. Çünkü biricik oğlu, aslan Mehmet’i askerlik sonrası orduda kalmış, assubay çavuş olmuştur ve hep gurbetlerde görev yapmaktadır. Kendisi ise bütün akraba ve hatıralarını terk ederek gideceği gurbetlerde yaşayamaz. Bir iki kere denediyse de yapamaz. Havasız kalmış gibi boğulur yaban ellerde. Köyü oksijen çadırıdır ona, nefes alır gönlünce...
Bu yüzden kızıyla yaşar ve bir sığıntı olmadığını ispat etmek istercesine canla başla çalışır. Evin asıl anası gibi her işi sahiplenir. Ev işleri sanki bölüşülmüştür, ana kız hep yardımlaşarak yaparlar ve mesut ve bahtiyar olarak yaşarlar. Bu saadette kocanamın payı büyüktür. Bir yandan damadının hatırını sayar, öbür yandan anamı kocasıyla iyi geçinmeye teşvik eder, ama durmadan arı gibi çalışarak evin her düzenine katkı sağlar.
Ah kocanam ah, sen gönlümüzün sultanı, başımızın tacısın; nasıl sığıntı görürsün kendini o evde. Yediğin bir lokma ekmek, sunduğun hizmet on içi ücretinden fazla. Biz minnettarız sana!
Kızlar Büyüdü İşler Kolaylaştı
Derken kızlar büyür, işler biraz daha kolaylaşır. Çünkü artık yemek, bulaşık, çeşmeden satırlarla su getirme ve nispeten çamaşır ve temizlik işleri onlara kalmıştır. Anam ve anası bağ bahçe işlerine bakarlar, inekleri besleme, altını temizleme, sütünü sağma, yoğurt çalmalarla ilgilenirler. Yoğurdu evvel yannıklarda, sonra külekte ayran yaparlar, yağını çıkarırlar. Çocuklar ise ellerine verilen sürahi veya çitillerle konu komşuda sağılan hayvanları olmayanlara ayran dağıtırlar.
Yaşamak, farkında olmadan planlı programlı ve ahenkli sürer gider o evde bitmeyen bir şiir gibi. Derken çocuklar büyür, okula giderler. Bazen azık götürürler öğle tatilinde, bazen acıkarak gelirler. Yemek hazır oluncaya kadar analarının başının etini yerler. Sonra oyun için evden bir fırlarlar, tut tutabilirsen. En sevimsiz iş, arada bir gelen inek gütme nöbetidir.
Gurbet Her Zaman Acıdır
Memuriyet icabı başka yerlere göçtüğümüzde bu ahenkli hayat ve olağan neşeler sekteye uğrar. Herkes durgunlaşır. Yeni yere alışıncaya, yeni komşular ve arkadaşlar buluncaya kadar sürer bu durgunluk, burukluk, sılayı özleyiş. Fakat çok geçmez, çocuklar işi tez hallederler.
Ananın ise burnunda tüten sıladan başka biri daha vardır; kocanamız. Bizim arada bir aklımıza gelir, ama anamızın her zaman. Gizli gizli ağlayışlarının sebebini sormaya gerek yoktur. Çünkü anası vardır uzakta. Gurbete gidemeyen, hep sılada akrabaları ile yaşamasını seven, ama gurbette olanları hiç unutmayan, başka bir çare bulamadığı için teselliyi hep ağlamakta bulan, yorgun argın evine geldiğinde oturduğu yerden hep yollara bakıp duran anası vardır yâdında...
Dünyaya ağlayarak gelen, hep yokluklar, yoksulluklar içinde acılar ve çileler çeken, tam mutluluğu yakalayacak gibi olduğu her seferinde yeniden kaybedişin mahrumiyeti ile kıvranan gariban anası vardır uzakta ve kim bilir ne haldedir!
Kocanam Yollara Bakar Hep
Anası da uzakta hep yavrularını ve torunlarını düşünür. Her gün kalkar, içinde kimsenin oturmadığı evimizi yoklar, bağımızı bahçemizi bekler, malımıza sahip çıkar. Bir gün dönüşümüzü düşünerek dolaşır eski mekânlarımızda ve hazır tutar. Üzüm, zeytin ve sair ürünlerimize sahip çıkar, üzümlerin şıra, zeytinlerin yağ yapılmasına yardım ederdi. Hep yollarımızı gözlemiş, bizimle beraber o da gurbeti yaşamıştır.
Köyümüzün “Köy” dediğimiz mahallesindeki kötü evinde yaşardı o zamanlar. Evi, önceleri avludan, sonraları yeni yol yapılınca yola açılan bir kapıdan girilen tek odalı büyük bir toprak damdır. Klasik köy evidir yani. Duvar dibinde bir ocak. İplere atılı bez ya da kilimlerle ayrılan bir arka taraf. Genellikle yüklük ve çuval çuval zahralık olur orada. Ev eşyası ise aydınlatma için yakılan bir fitilli idare veya lamba, bir çamdan yapılma su küpü veya bardağı, birkaç satır. Yemek pişirecek birkaç kap kacak. Hepsi budur. Bugünün insanlarına göre o hayata sabredenler Allah bilir ya, doğru cennetliktir inşallah.
Koşarak Giderdik Ona
Biz o eve koşarak giderdik. Bir yumuş olsa kardeşler olarak “ben ben” diye atılırdık.
Neden mi?
Çünkü orada anamızdan çok görmediğimiz tatlı dil ve iltifatlar görürdük. “Yavrum, guzum, gadalarını aldığım, yoluna öldüğüm, iti olduğum…” diyerek bağrına basar ve yürekten gelen bir sevgiyle öperdi. Biz mutluluktan kendimizi cennette sanırdık. Kalbimiz çiçeklenir, sadrımız sarmaşıklardan salkı saçak olurdu...
Aman Allah’ım, ne tatlı sevmelerdi öyle!
Sonra sandık açılır ve dibinden muhakkak bir hediye çıkardı. Ya pestil bastık, ya kuru incir üzüm, ya nar, ya ceviz vs. Varsa cebinde parası, hemen biraz vererek bakkala şeker falan almaya gönderirdi. Muhakkak bizi sevindiren bir şeyleri olurdu mübareğin.
Rabbim, bu sevgi ve merhametine karşılık kim bilir sen onu nasıl sevindiriyorsundur şimdi cennetinde!
